Niewielki kościół św. Idziego znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ogromnej katedry wrocławskiej. Ufundował go w na przełomie lat 20 i 30-tych XIII w. dziekan wrocławskiej kapituły katedralnej Wiktor. Jest to kościół późnoromański, zbudowany z cegły, złożony z dwuprzęsłowej nawy i kwadratowego prezbiterium, zamkniętego trójboczną apsydą. Kościół na zewnątrz opięty jest przyporami i obwiedziony fryzem z przenikających się arkadek a powyżej fryzem kratowym. Nakryty jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę. Otwory okienne zamknięte są półkoliście, częściowo zrekonstruowane. Do nawy prowadzi późnoromański portal, zamknięty półkolistymi archiwoltami, ujęty dwiema parami kolumn. W prezbiterium zachowały się pierwotne sklepienia żebrowe, łuk tęczy jest dwuarkadowy o ostrołukowym wykroju, wsparty na zrekonstruowanym filarze.

LITERATURA

Antkowiak Z., Kościoły Wrocławia, Wrocław 1991
Architektura gotycka w Polsce, pod red. T. Mroczko i M. Arszyńskiego, Warszawa 1995
Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005