W latach 1634-83 na terenie szlacheckiej jurydyki Wesoła zbudowany został kościół dla karmelitów bosych. W 1787 r. opieką nad kościołem przejęły siostry szarytki a budynki klasztorne przekazano szpitalowi św. Łazarza, stąd wzięło się bardziej popularne wezwanie kościoła. Jest to barokowa budowla, złożona z nawy ujętej w boczne kaplice i niewyodrębnionego prezbiterium, zakończonego ścianą prostą. Wysoki poziom artystyczny prezentuje fasada frontowa, nawiązująca do rzymskiego baroku, o dwóch kondygnacjach rozdzielonych wydatnym gzymsem i rozczłonkowana zwielokrotnionymi pilastrami. W dolnej kondygnacji mieści się barokowy portal, ujęty dwiema kolumnami, dźwigającymi półkolisty naczółek, nad którym w kartuszu umieszczony został herb karmelitów bosych. Górna kondygnacja ujęta spływami z obeliskami i zwieńczona trójkątnym szczytem z posągami NMP, św. Teresy z Avilla i św. Jana od Krzyża. Boczne elewacje kościoła rozczłonkowane zostały parami pilastrów. Od wschodu po obu stronach prezbiterium znajdują sie ośmioboczne wieżyczki nakryte w końcu XIX w. hełmami. Wnętrze o podziałach pilastrowych, nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Kościół może poszczyci się jednolitym barokowym wyposażeniem wnętrza. Uwagę zwraca zwłaszcza znakomity zespół ołtarzy, portali, bramek i balustrad, wykonany z czarnego marmuru dębnickiego w latach 1685-88. Monumentalny ołtarz główny zajmuje niemal całą ścianę prezbiterium, znajdują się w nim trzy obrazy: NMP Niepokalanej w polu środkowym oraz śś. Jana Ewangelisty i Jana Chrzciciela po bokach. Znacznie późniejszym zabytkiem są organy zbudowane przez Antoniego Sapalskiego z Krakowa w 1854 r., zrekonstruowane w 1990 r.

 LITERATURA

Adamczewski J., Kraków od A do Z, Kraków 1992
Dobrowolski T., Sztuka Krakowa, Kraków 1978
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980
Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Kraków 2003