Werona, kościół San Bernardino
Verona, chiesa di San Bernardino
Lokalizacja: Werona, Stradone Antonio Provolo 28 (45.438651, 10.981282)
Budowa: 1452 - 1466
Styl: późny gotyk
HISTORIA. Kościół bernardynów w Weronie został wzniesiony krótko po kanonizacji św. Bernardyna w 1450 r. Budowę rozpoczętą w 1452 r. zainicjował przyjaciel świętego Giovanni de Capestrano a wsparł ją finansowo doża wenecki Francesco Foscari. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1453 r. ale budowa nawy trwała jeszcze do 1466 r. W 2. połowie XV w. i w XVI w. dobudowano kaplice boczne. W 1527 r. Michele Sanmicheli rozpoczął budowę owalnej kaplicę rodziny Pellegrini. Klasztor bernardynów został skasowany w 1810 r. w czasie francuskiej okupacji Werony i zamieniony przejściowo na szpital i magazyn. W 1945 r. apsyda kościoła została zniszczona w wyniku alianckich bombardowań, przepadły wtedy m.in. freski autorstwa Michele da Verona oraz pierwotny ołtarz główny.
ARCHITEKTURA. Późnogotycki kościół złożony jest z wydłużonej prostokątnej nawy i wąskiego prezbiterium zamkniętego trójbocznie. Do północno-wschodniego narożnika między nawą i prezbiterium dostawiona jest wysoka wieża. Do wschodniej ściany nawy dobudowanych jest sześć kaplic bocznych. Skromna fasada zamknięta jest trójkątnym szczytem zwieńczonym fryzem arkadkowym i trzema pinaklami. Poniżej na osi umieszczona jest rozeta z maswerkiem ujęta dwoma wąskimi ostrołukowymi oknami. W przyziemiu znajduje się renesansowy portal wejściowy nakryty półkolistym tympanonem i zwieńczony rzeźbami trzech franciszkańskich świętych: Bonawentury, Bernardyna i Antoniego. Ceglane elewacje boczne podzielone są lizenami, między na wschodniej ścianie rozmieszczono trzy bardzo wąskie okna zamknięte trójliściem. Nawę i prezbiterium nakrywają dachy dwuspadowe. Dzwonnica zbudowana jest na planie kwadratu. W najwyższej kondygnacji przebita jest dużymi zdwojonymi arkadami i zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Najbardziej okazała z kaplic Capella Pellegrini, zbudowana została na planie koła. Posiada kształt wysokiego walca przebitego czterema trójdzielnymi prostokątnymi oknami i nakryta jest kopułą z latarnią. Wewnątrz nawa nakryta jest otwartą drewnianą więźbą dachową, apsydę prezbiterium nakrywa sklepienie krzyżowe. Nawę od prezbiterium oddziela ostrołukowa arkada tęczowa. Kaplice otwarte są do nawy ostrołukowymi i półkolistymi arkadami.
WYPOSAŻENIE I WSTRÓJ WNĘTRZA. W ołtarzu głównym umieszczony jest malowany tryptyk z 1462 r. przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem w otoczeniu licznych świętych, będący dziełem Francesco Benaglio. Przy lewej ścianie nawy ustawiony jest barokowy ołtarz z 1572 r. z obrazem Bernardino India ze sceną Bożego Narodzenia. Obok zawieszona jest też ambona wykona z różowego marmuru werońskiego. Po przeciwległej stronie nawy dostawione jest sześć kaplic bocznych. Najbliżej prezbiterium znajduje się Capella Pellegrini z manierystycznym ołtarzem z 1579 r. Znajduje się w nim obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w towarzystwie św. Anny namalowany przez Bernardino India, po bokach umieszczone są obrazy śś. Joachima i Józefa malowane przez Pasquale Ottino w 1620 r. Następna Capella Avanzi wyłożona jest obrazami przedstawiającymi sceny z życia Chrystusa. Są to dzieło kilku werońskich malarzy jak m.in: Gian Francisco Caroto, Antonio Badile i Nicolo Giolfino. Część z nich to kopie a oryginały podziwiać można w Museo Castelvecchio w Weronie. W trzeciej od wejścia Capella di Sant’Antonio znajduje się renesansowy ołtarz z posągami trzech świętych franciszkańskich: Antoniego, Franciszka i Bernardyna. W najbliższej wejścia Capella di San Francesco zobaczyć można freski wykonane przez Nicolo Giolfino w 1522 r. ze scenami z życia św. Franciszka. Obraz w ołtarzu tej kaplicy przedstawia świętych franciszkańskich.
Rzut kościoła za: https://it.wikipedia.org/wiki/Chiesa_di_San_Bernardino_(Verona)
LITERATURA
Venedig und Venetien, opr. zb., Augsburg 1998
Strona internetowa: http://churchesofvenice.com/veronasanbern.htm (dostęp 19.09.2021)