Legnickie Pole, miejscowość w powiecie legnickim (województwo dolnośląskie).
Legnickie Pole to miejscowość gdzie w 1241 r. doszło do bitwy rycerstwa śląskiego z wojskami mongolskich najeźdźców. W bitwie tej śmierć poniósł książę Henryk II Pobożny, który kontynuował zapoczątkowane przez swego ojca Henryka I Brodatego dzieło jednoczenia ziem polskich. Warto wiedzieć, że konsekwencją bitwy legnickiej było półwieczne opóźnienie procesu zjednoczenia Polski a przede wszystkim utrata Śląska, który ciążyć zaczął ku Czechom. Znajduje sie tutaj jeden z najcenniejszych zabytków sakralnej architektury barokowej na Śląsku. Budowę kościoła na Legnickim Polu według tradycji zapoczątkowało odnalezienie sprofanowanych zwłok księcia Henryka przez jego matkę księżną Jadwigę, dziś świętą. Na miejscu bitwy matka księcia i wdowa po nim księżna Anna jeszcze w 1241 r. ufundowały kościół, sprowadzając benedyktynów z czeskich Opatowic. O wyglądzie tego kościoła nie mamy jednak żadnych informacji. W 1525 r. kościół przejęli ewangelicy. Benedyktyni powrócili dopiero w 1703 r., przybywając z czeskiego Broumova. W 1723 r. rozpoczęli budowę obecnego kościoła według projektu wybitnego czeskiego architekta Kiliana Ignaza Dientzenhofera. W 1810 r. Prusacy, którzy w 1741 r. odebrali Austriakom Śląsk, skasowali klasztor. Kościół zamieniono na świątynię parafialną a w budynkach klasztornych w 1836 r. utworzono szkołę kadetów. Przy kościele począwszy od lat 70-tych XX w. prowadzone są prace konserwatorskie, które w dużej mierze przywróciły świątyni dawny blask. Kościół zbudowany jest na planie zbliżonym do centralnego. Złożony jest nawy, która posiada rzut dwóch przenikających się elips oraz z wydłużonego, zamkniętego półkoliście prezbiterium. Fasada kościoła jest dwukondygnacjowa i ujęta dwiema wieżami, nakrytymi hełmami w formie książęcych mitr. Środkowa część fasady lekko wysunięta do przodu, ujęta jest kolumnami dźwigającymi przerwany odcinkowy naczółek. Środkowy szczyt zdobią rzeźby śś. Jadwigi Śląskiej, Benedykta i Scholastyki. Do wnętrza prowadzą trzy portale, z których najbardziej okazały jest portal główny o bogatej dekoracji rzeźbiarskiej, m.in. z rzeźbami atlantów w typie tatarskim. Autorem rzeźb na fasadzie kościoła jest praski rzeźbiarz Carl Joseph Hiernle. Wewnątrz ściany rozczłonkowane są pilastrami i półkolumnami dźwigającymi wydatny gzyms z belkowaniem oraz sklepienia żaglaste. Kościół posiada późnobarokowy wystrój i wyposażenie wnętrza o dużych walorach artystycznych. Na sklepieniach znajduje się iluzjonistyczna polichromia, wykonana w 1733 r. przez Cosmę Damiana Asama z Bawarii. W ołtarzu głównym, ujętym kolumnami i zwieńczonym bogatą dekorację snycerską umieszczony jest obraz św. Jadwigi przy zwłokach syna, na tle obleganej przez Tatarów Legnicy, namalowany przez flamandzkiego malarza Johanna Franza de Backera. Obrazy w ołtarzach bocznych namalował Wenzel Lorenz Reiner z Pragi. Rzeźby świętych ustawione przy ołtarzach wykonał praski rzeźbiarz Carl Joseph Hiernle. Ambona jest dziełem Johanna Putzengröbera z 1766 r. Zaś bogato zdobione organy wykonał w 1731 r. śląski organmistrz Adam Horatio Casparini.

Rzut poziomy za: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005

LITERATURA

Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005
Strona internetowa: http://www.zabytek.gov.pl/Zabytek/szczegoly.php?ID=186