Lubelski zamek położony jest na wzgórzu w północno-wschodniej części starego miasta. Wzniesiony został w połowie XIV w. z inicjatywy króla polskiego Kazimierza Wielkiego. Przy jego wschodnim krańcu usytuowany jest gotycki kościół zamkowy p.w. Świętej Trójcy. Swój obecny wygląd zawdzięcza on fundacji króla polskiego Władysława Jagiełły, który na przełomie XIV i XV w. nakazał rozbudowę świątyni. Powstała niewielka budowla składająca się z jednoprzęsłowego, wielobocznie zamkniętego prezbiterium, wysuniętego poza dawny czworobok murów oraz dwuprzęsłowego korpusu. na zewnątrz kościół opięty jest przyporami, między którymi znajdują się ostrołukowe okna. Fasada zachodnia zwieńczona jest późnorenesansowym szczytem z połowy XVII w. Kościół nakrywają dachy dwuspadowe. Fasadę zdobi też gotycko-renesansowy portal z 2. poł. XVI w., zamknięty łukiem półkolistym. Wnętrze kościoła podzielone jest na dwie kondygnacje, w dolnej części znajdują się krypty. Prezbiterium i nawa górnego kościoła nakryte są sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, w nawie wspartymi na ośmiobocznym filarze. Wewnątrz kilka portali późnogotyckich ostrołukowych i jeden zamknięty półkoliscie. Ściany wewnątrz kościoła zdobi najlepiej zachowany w Polsce zespół malowideł rusko-bizantyjskich, które ukończono w 1418 r. z fundacji Władysława Jagiełły. Prace wykonał warsztat malarski pochodzący z księstwa włodzimersko-halickiego na czele z mistrzem Andrzejem. Sceny na sklepieniach przedstawiają Chwałę Trójcy Świętej.

 LITERATURA

Łoziński J., Pomniki sztuce w Polsce, T. 1, Małopolska, Warszawa 1985
Strona internetowa: http://zamek-lublin.pl/index.php?r=404&;l=pl