Świebodzin, miasto powiatowe w województwie lubuskim.
Najciekawszym zabytkiem Świebodzina jest bez wątpienia późnogotycki kościół parafialny. Pierwsze wzmianki o jego istnieniu pochodzą z 1311 r. ale w 2. połowie XV w. został zastąpiony obecną murowaną świątynią. Po pożarze w 1541 r. nastąpiła rozbudowa kościoła w czasie której dobudowano czwartą nawę i rząd kaplic z emporami. Prace budowlane prowadzili muratorzy Georg Curtio i Thomas Heintzio. W 1570 r. kościół został przejęty przez luteranów, w rękach których pozostawał do 1651 r. W latach 1850-58 rozebrano grożącą zawalaniem wieżę i przeprowadzono gruntowną neogotycką restauracje pod kierunkiem architekta Alexisa Langera z Wrocławia. Powstała wtedy m.in. zachodnia fasada kościoła i szczyty przybudówek. Kościół złożony jest z trójnawowego i trójprzęsłowego halowego korpusu zamkniętego pięciobocznie z obejściem oraz z czwartą nawą dostawioną od północy i szeregiem kaplic z emporami od południa. Cały kościół nakrywa wspólny dach dwuspadowy. Elewacje kościoła opięte są przyporami, między którymi znajdują się ostrołukowe okna z maswerkami, trój- i czterodzielne. Neogotycka fasada zachodnia posiada formę wyniosłego maswerku ujętego w dwie ośmioboczne wieżyczki, zwieńczone iglicami. Wewnątrz nawy przekryte są sklepieniami sieciowymi wspartymi na ośmiobocznych filarach, kaplice i empory nakryte są sklepieniami gwiaździstymi i kryształowymi. Nawa główne i nawy boczne otwarte są ostrołukowymi arkadami. Do najcenniejszych zabytków znajdujących się w kościele należy późnogotycki ołtarz główny powstały w warsztacie Mistrza Ołtarza z Gościszowic oraz późnogotycka grupa Ukrzyżowania umieszczona na belce tęczowej.

Rzut poziomy za: Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Arkady 2012

LITERATURA

Architektura gotycka w Polsce, pod red. T. Mroczko i M. Arszyńskiego, Warszawa 1995
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Arkady 2012