Nowy Korczyn, miejscowość w powiecie buskim (województwo świętokrzyskie).
W 1470 r. wzmiankowany był pierwszy parafialny kościół w Nowym Korczynie p.w. śś. Elżbiety i Wawrzyńca, zbudowany był z drewna i spłonął w 1608 r. Obecny kościół murowany zbudowany został zapewne w XVI w. a jego konsekracji dokonał w 1659 r. bp krakowski Andrzej Trzebicki. Dzisiejszy gotycko-renesansowy wygląd kościół zyskał po przebudowie w latach 1610-34. Złożony jest z trójprzęsłowego prezbiterium, zamkniętego wielobocznie i czteroprzęsłowej nawy, do której od północy przylegają zakrystia oraz kaplice Matki Boskiej Różańcowej z XVII w. i św. Jana Kantego z XVIII w., a od południa kaplica Pana Jezusa z 1. poł. XVII w. Fasada frontowa, wsparta przyporami w narożach, zwieńczona jest trójkątnym szczytem, rozczłonkowanym pilastrami, z umieszczonymi we wnękach rzeźbami Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz śś. Elżbiety, Mikołaja i Wawrzyńca. W wejściu późnorenesansowy portal kamienny z 1634 r., z orłem polskim ze snopkiem Wazów. Do fasady od północy przylega zachodnia ściana przedsionka kaplicy św. Jana Kantego, która zwieńczona jest półszczytem a wejściu ozdobiona wczesnobarokowym portalem. Na zewnątrz kościół opięty jest przyporami, a na jednej z nich, od południa, przy nawie rzeźbiona głowa Chrystusa. Pomiędzy przyporami, do prezbiterium przylegają dwa Ogrojce otwarte arkadami filarowymi, ogrodzone kamiennymi parapetami. W jednym barokowa rzeźba Chrystusa w Ogrojcu, drugi zwieńczony rzeźbami św. Kingi i leżących aniołów. Powyżej okna prezbiterium ostrołukowe. Nawa i prezbiterium nakryte dachami dwuspadowymi, kaplica św. Jana Kantego dachem pulpitowym. Ściany wewnątrz podzielone są pilastrami, nawa i prezbiterium nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami na gurtach, z dekoracją stiukową o motywach geometrycznych, ramowych: w prezbiterium późnorenesansową, w nawie wczesnobarokową. Tęcza półkolista z barokowo wygiętą belką i barokowym krucyfiksem z XVII w. Nawa otwarta do kaplic bocznych półkolistymi arkadami. W wyposażeniu kościoła uwagę zwraca barokowy ołtarz główny z 1692 r. z obrazami Ukrzyżowania i Zdjęcia z krzyża z XVII/XVIII w. oraz ustawione w prezbiterium stalle barokowe z 2. poł. XVII w., z malowanymi scenami związanymi z zakonem jezuitów, obrazami świętych, Matki Boskiej i Ukrzyżowania oraz z rzeźbami Matki Boskiej, zakonników i dwóch świętych: bpa i Jakuba Starszego. W nawie, przy tęczy dwa barokowe ołtarze boczne z 2. poł. XVII w., po prawej św. Walentego i po lewej św. Izydora. Ponadto wczesnobarokowa ambona z około połowy XVII w., z rzeźbami świętych, barokowa chrzcielnica z XVII w., marmurowa z blaszana pokrywą, trzynaście ławek późnobarokowych i  dwa konfesjonały późnobarokowe z XVIII w. Do nawy od północy dobudowana jest kaplica Matki Boskiej Różańcowej, wzniesiona około połowy XVII w., na rzucie ośmioboku, nakryta eliptyczną kopułą z latarnią. Wewnątrz w kopule malowidła w stiukowych obramieniach, ze scenami z życia Matki Boskiej, malowane przez Bernarda Szczodrowskiego w 1870 r. We wnętrzu znajduje się późnobarokowy ołtarz z XVIII w., z łaskami słynącym obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, w metalowej sukience również z XVIII w. Obok znajduje się kaplica św. Jana Kantego z 1. poł. XVII w., nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, poprzedzona od zachodu przedsionkiem. W środku zobaczyć można ołtarz z obrazem św. Jana Kantego z 3. ćw. XVIII w. i płaskorzeźbą Opłakiwania Chrystusa, która jest częścią środkową późnogotyckiego tryptyku z początku XVI w. Od południa do nawy dobudowana jest kaplica Pana Jezusa zbudowana w 1. poł. XVII w., na planie kwadratu, z ośmiobocznym bębnem na pendentywach, nakrytym eliptyczną kopułą z latarnią. Kopuła od wewnątrz ozdobiona jest stiukami listwowo-ramowymi i kartuszami z herbami fundatorów w pendentywach. We wnętrzu ustawiono wczesnobarokowy ołtarz z 1. poł. XVII w., wykonany z marmuru, z krucyfiksem i płaskorzeźba Matki Boskiej z tego samego czasu. Pod kaplicą znajdują się groby fundatorów kaplicy, rodziny Żukowskich.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. III, Województwo kieleckie, z. 1, Powiat buski, Warszawa 1957
Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980