Staszów, miasto powiatowe (województwo świętokrzyskie).
Nieopodal staszowskiego rynku wznosi się kościół parafialny zbudowany w 1. poł. XV w. W wyniku gruntownej przebudowy przeprowadzonej na początku XVII w. zatracił większość cech gotyckich, za wyjątkiem masywnych przypór. Złożony jest z nawy i zamkniętego trójbocznie prezbiterium, którego sklepienie pokryte jest gęstą siecią późnorenesansowych sztukaterii. Od zachodu do kościoła przylega masywna wieżą nakryta hełmem namiotowym. Jednak o wyjątkowej wartości staszowskiej świątyni decyduje manierystyczna kaplica Tęczyńskich p.w. Matki Boskiej Różańcowej. Została ona wzniesiona przy północnej ścianie nawy w latach 1613-18 przez muratorów pińczowskich. Zbudowana jest na planie kwadratu, o ścianach w całości rustykowanych, nakryta kopułą osadzoną na ośmiobocznym bębnie i nakrytą rzeźbioną latarnią. Wewnątrz ściany kaplicy rozczłonkowane są podziałami pilastrowo-arkadowymi. Wyposażenie kościoła jest przeważnie późnobarokowe i pochodzi z 2. poł. XVIII w. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Ukrzyżowania a na zasuwie św. Bartłomieja, w lewym ołtarzu obraz św. Jacka w srebrnej sukience, a w prawym św. Anny Samotrzeć, renesansowy z końca XVI w., przemalowany. W nawie znajduje się jeszcze rokokowa ambona z rzeźbami czterech ewangelistów i nakryta baldachimem. Ponadto w kaplicy rokokowy ołtarz z obrazem Matki Bożej Różańcowej i rzeźbami śś. Dominika i Róży z Limy, obok ołtarze św. Józefa i św. Rozalii.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. III, Województwo kieleckie, z. 11, Powiat sandomierski, Warszawa 1962
Łoziński J., Pomniki sztuce w Polsce, T. 1, Małopolska, Warszawa 1985
Rocznik Diecezji Sandomierskiej, Sandomierz 1994