Venezia, chiesa San Giorgio Maggiore

Z placu św. Marka i Piazzetty rozciąga się piękny widok na wyspę San Giorgio. W 982 r. przybyli na wyspę benedyktyni, którzy założyli tutaj klasztor. Położony na wyspie kompleks był długi czas jednym z ważniejszych ośrodków benedyktynów we Włoszech. Korzystne położenie nie uchroniło klasztoru przed zniszczeniem w czasie trzęsienia ziemi w 1223 r. Inna katastrofa dotknęła klasztor na początku XIX w., kiedy to został prawie doszczętnie ograbiony przez wojska napoleońskie. Wreszcie w 1806 r. benedyktyni opuścili wyspę San Giorgio. Obecny kościół zbudowany został według projektu wybitnego architekta, Andrea Palladio w latach 1566-1610 i jest uważany za jeden z piękniejszych kościołów Wenecji. Jest to kościół renesansowy, zbudowany na planie krzyża łacińskiego. Złożony jest z trójnawowego, bazylikowego korpusu z transeptem, którego ramiona zamknięte są półkoliście oraz z prezbiterium, również zamkniętego półkoliście, które stanowiło wydzielony chór dla zakonników. Wspaniała fasada została wykonana z białego marmuru istryjskiego i tworzą ją dwa przenikające się frontony. Środkowy, wyższy fronton o czterech dużych kolumnach, zwieńczony jest trójkątnym szczytem z posągami Zbawiciela i aniołów. Drugi front jest niższy i szerszy, zwieńczony jest tylko częściowo widocznym trójkątnym szczytem, co wywołuje wrażenie, że jest on cofnięty do tyłu. Trójczłonowa fasada odzwierciedla podziała wnętrza kościoła a jej dynamiczny charakter podkreśla centralnie wzniesiona kopuła ze smukłą latarnią. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi nad nawą, transeptem i prezbiterium oraz dachami pulpitowymi nad nawami bocznymi. Ściany wewnątrz kościoła rozczłonkowane są półkolumnami na wysokich postumentach, wspierającymi gzyms z belkowaniem. Półkolumnom towarzyszą pary pilastrów, na których wsparte są półkoliste arkady międzynawowe. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe oraz kopuła wzniesiona nad skrzyżowaniem naw. W prezbiterium znajdują się dwa duże obrazy wybitnego weneckiego malarza Jacopo Tintoretto: Ostatnia wieczerza i Zbieranie manny na pustyni. W kościele można też podziwiać inne obrazy, m.in. Madonnę z z Dzieciątkiem i świętymi Sebastiano Ricci, czy Pokłon pasterzy Jacopo Bassano. Przy kościele stoi smukła dzwonnica, która obecny wygląd zyskała w końcu XVIII w., kiedy została odbudowana po zawaleniu się w 1774 r. Wieńczy ją ostrosłupowy hełm z posągiem anioła.

LITERATURA

Kamiński M., Wenecja. Sztuka i architektura, wyd. Ullmann 2005
Wsiewołożska S., Wenecja, Warszawa 1993