Sławno - miasto powiatowe w województwie zachodniopomorskim.
Położony przy rynku kościół zbudowany został przez zakon joannitów w 2. połowie XIV w. Prace przy wykańczaniu świątyni trwały jeszcze w XV w. W XIX w. kościół był restaurowany w duchu neogotyku. W 1945 r. został poważnie zniszczony, wypaleniu uległo wtedy wnętrze nawy i wieży, zawaliła się też cześć sklepienia nad prezbiterium. Odbudowa kościoła ze zniszczeń wojennych zakończyła się w 1957 r. Sławieński kościół należy do największych gotyckich kościołów na Pomorzu Środkowym. Złożony jest z trójnawowego, bazylikowego korpusu o czterech przęsłach oraz dwuprzęsłowego prezbiterium zamkniętego trójbocznie. W zachodnią części korpusu wbudowana jest kwadratowa wieża, otoczona przedłużonymi o trzy przęsła nawami bocznymi. Do prezbiterium od południa przylega niewielka dwuprzęsłowa zakrystia, zaś od północy dostawiona jest czteroprzęsłowa kaplica. Na zewnątrz kościół opięty jest przyporami. Półszczyty naw bocznych wypełnione są blendami. Nawa główna i prezbiterium nakryte są dachami dwuspadowymi, zaś nawy boczne nakrywają dachy pulpitowe. Wieża czterokondygnacyjna, z portalem w przyziemiu i wielkim oknem na piętrze, nakryta hełmem namiotowym zwieńczonym iglicą. Wnętrza kościoła nakryte są sklepieniami gwiaździstymi piecio-, sześcio- lub ośmioramiennymi. Nawa główna otwarta do naw bocznych arkadami ostrołukowymi, wspartymi na ośmiobocznych filarach, arkada tęczy również ostrołukowa. Do wnętrza  od zachodu, południa i północy prowadzą trzy gotyckie portale ostrołukowe, trójuskokowe. Kościół jest niemal zupełnie pozbawiony zabytkowego wyposażenia, które uległo zniszczeniu w 1945 r.

LITERATURA

Architektura gotycka w Polsce, pod red. T. Mroczko i M. Arszyńskiego, Warszawa 1995