W styczniu 1777 r. za zgodą króla Stanisława Augusta Poniatowskiego rozpisany został konkurs na projekt kościoła dla warszawskich ewangelików. Mimo, że zwyciężył Dominik Merlini, król wybrał projekt przygotowany przez Szymona Bogumiła Zuga. Prace budowlane rozpoczęły się w kwietniu 1777 r. i postępowały bardzo szybko. Już w lipcu 1779 r. na latarni umieszczono krzyż a otwarcie i poświęcenie kościoła miało miejsce w grudniu 1781 r. W tym czasie kościół był najwyższym budynkiem w Warszawie. Wnętrze kościoła słynęło też z doskonałej akustyki. We wrześniu 1939 r. kościół został spalony w wyniku zrzucenia przez lotnictwo niemieckie bomb zapalających. Po powstaniu warszawskim z kościoła pozostały tylko wypalone mury do wysokości kopuły. Odbudowa kościoła rozpoczęła sie w 1947 r., jednak w 1951 r. władze komunistyczne odebrały świątynię ewangelikom, chcąc przeznaczyć ją na salę koncertową. Decyzję zmieniono w 1956 r. i kościół zwrócono parafii ewangelickiej. Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1958 r. Kościół jest budowlą klasycystyczną, w formie rotundy o średnicy 34 m, nakrytej kopułą z latarnią o wysokości 58 m. Rotunda ujęta jest czterema niskimi, symetrycznie rozmieszczonymi aneksami, z których jeden stanowi portyk wejściowy. Jest on wsparty na czterech kolumnach i nakryty trójkątnym frontonem. Elewacja kościoła podzielona jest na dwie kondygnacje i ozdobiona boniowaniem. Wnętrze kościoła oświetlają duże okna zamknięte półkoliście, które znajdują się w dolnej kondygnacji oraz okna koliste rozmieszczone pod kopułą. Kościół nakrywa stalowa kopuła (przed zniszczeniem była modrzewiowa) zwieńczona kolumnową latarnią. Wnętrze świątyni obiega dwukondygnacjowa galeria. Wyposażenie kościoła pochodzi w całości z okresu powojennego.

LITERATURA

Żabicki J., Leksykon zabytków Mazowsza i Podlasia, Warszawa 2010
Strona internetowa: http://warszawa.wikia.com
Strona internetowa: http://www.trojca.waw.pl/kim-jestemy/historia-parafii.html (dostęp 05.06.2014)