Kościół św. Antoniego należy do nielicznej grupy kościołów wzniesionych we Wrocławiu w okresie baroku. Zbudowany został w latach 1685-92 według projektu nieznanego z nazwiska włoskiego architekta. Pracami budowlanymi kierował mistrz budowlany Mattheus Biener. Kościół złożony jest z trójprzęsłowej nawy, kwadratowego prezbiterium oraz wieży przy pd.-wsch. narożniku i zakrystii od zachodu. Elewacja frontowa trójosiowa, podzielona jest parami zdwojonych pilastrów, zwieńczona szczytem ujętym spływami i obeliskami z trójkątnym naczółkiem. Portal wejsciowy flankowany pilastrami podtrzymującymi przerwany przyczółek z półkolistą niszą i figurą patrona. Wewnątrz nawa posiada układ emporowo-halowy. Po bokach ujęta jest wnękami kaplicowymi, otwartymi półkolistymi arkadami, powyżej zaś mieszczą się empory, zamknięte także półkoliście. Ściany wewnątrz opięte są pilastrami dźwigającymi sklepienie kolebkowe z lunetami. Wyposażenie wnętrza jest jednolite, późnobarokowe i pochodzi z okresu budowy kościoła. Składają się na nie ołtarze, na czele z monumentalnym ołtarzem głównym, ambona oraz interesujący prospekt organowy, dzieło Josepha Eberhardta ze Zgorzelca z lat 1750-52.

Rzut poziomy za: Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005

LITERATURA

Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005