Lokalizacja:  Wrocław - Ołbin, ul. Bolesława Prusa 71 (51.120842, 17.050838)
Budowa: 1862-1871
Architekt: Alexis Langer, Carl Hans Lüdecke
Styl: neogotyk

HISTORIA. Kościół znajduje się na terenie dawnego opactwa benedyktynów ufundowanego w latach 30-tych XII w. przez Piotra Włostowica. Zakonnicy zostali sprowadzeni Tyńca pod Krakowem a już w 1193 r. zastąpili ich premonstratensi. W 1529 r. zdominowana przez protestantów rada miejska Wrocławia zlikwidowała klasztor i nakazała wyburzyć jego zabudowania wraz z kościołem. Pretekstem takiej decyzji było przygotowania Wrocławia do spodziewanego ataku tureckiego. Obecny kościół zbudowany został w latach 1862-71 według projektu Alexisa Langera. Po zawaleniu się wieży w 1868 r. budowlę ukończył Carl Hans Lüdecke. Kościół został poważnie uszkodzony w czasie niemieckiej obrony miasta w 1945 r. Następnie został odbudowany z inicjatywy księży salezjanów w latach 1947-52 wraz z obniżeniem dachów, usunięciem polichromii i wprowadzeniem nowego wyposażenia. W latach 2002-2004 przeprowadzono remont dachu i nadano mu jego pierwotny wygląd.

ARCHITEKTURA. Jest to duża neogotycka świątynia wzniesiona z cegły i kamienia wykorzystanego do detali architektonicznych. Kościół ma 78 m długości i 24 szerokości. Składa się z trójnawowego, siedmioprzęsłowego korpusu, dwuprzęsłowego transeptu i dwuprzęsłowego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Wieloboczne kaplice dostawione są w narożach transeptu i prezbiterium oraz przy wieżach. Od zachodu kościół poprzedza dwuwieżowa fasada z trzema ostrołukowymi portalami w przyziemiu i wielkim ostrołukowym oknem na osi. Obie wieże są kwadratowe, wyższa południowa w górnej części przechodzi w ośmiobok, nakryta jest smukłą kamienną iglicą. Nawę główną, prezbiterium i ramiona transeptu nakrywa wspólny dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw. Nawy boczne nakrywają dachy jednospadowe. Elewacje boczne opięte są uskokowymi przyporami z łukami oporowymi wyrastającymi nad bocznymi nawami. Między przyporami znajdują się okna ostrołukowe trój- i czterodzielne, wysokie w prezbiterium i transepcie. Wnętrze nakrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe wsparte na filarach wiązkowych. Nawa główna i ramiona transeptu otwierają się do naw bocznych ostrołukowymi arkadami. Powyżej strefa triforiów, nad którą znajdują się ostrołukowe okna oświetlające wnętrze.

LITERATURA

Antkowiak Z., Kościoły Wrocławia, Wrocław 1991
Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005
Strona internetowa: http://www.wroclawm.salezjanie.pl/