Kościół znajduje się na terenie dawnego opactwa benedyktynów ufundowanego w latach 30-tych XII w. przez Piotra Włostowica. Zakonnicy zostali sprowadzeni Tyńca pod Krakowem a już w 1193 r. zastąpili ich premonstratensi. W 1529 r. zdominowana przez protestantów rada miejska Wrocławia zlikwidowała klasztor i nakazała wyburzyć jego zabudowania wraz z kościołem. Pretekstem takiej decyzji było przygotowania Wrocławia do spodziewanego ataku tureckiego. Obecny kościół zbudowany został w latach 1862-71 według projektu Alexisa Langera. Po zawaleniu się wieży w 1868 r. budowlę ukończył Carl Hans Lüdecke. Kościół został poważnie uszkodzony w czasie niemieckiej obrony miasta w 1945 r. Następnie został odbudowany z inicjatywy księży salezjanów w latach 1947-52 wraz z obniżeniem dachów, usunięciem polichromii i wprowadzeniem nowego wyposażenia. W latach 2002-2004 przeprowadzono remont dachu i nadano mu jego pierwotny wygląd. Jest to duża neogotycka świątynia wzniesiona z cegły i kamienia wykorzystanego do detali architektonicznych. Kościół ma 78 m długości i 24 szerokości. Składa się z trójnawowego, siedmioprzęsłowego korpusu, dwuprzęsłowego transeptu i dwuprzęsłowego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Wieloboczne kaplice dostawione są w narożach transeptu i prezbiterium oraz przy wieżach. Od zachodu kościół poprzedza dwuwieżowa fasada z trzema ostrołukowymi portalami w przyziemiu i wielkim ostrołukowym oknem na osi. Obie wieże są kwadratowe, wyższa południowa w górnej części przechodzi w ośmiobok, nakryta jest smukłą kamienną iglicą. Nawę główną, prezbiterium i ramiona transeptu nakrywa wspólny dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw. Nawy boczne nakrywają dachy jednospadowe. Elewacje boczne opięte są uskokowymi przyporami z łukami oporowymi wyrastającymi nad bocznymi nawami. Między przyporami znajdują się okna ostrołukowe trój- i czterodzielne, wysokie w prezbiterium i transepcie. Wnętrze nakrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe wsparte na filarach wiązkowych. Nawa główna i ramiona transeptu otwierają się do naw bocznych ostrołukowymi arkadami. Powyżej strefa triforiów, nad którą znajdują się ostrołukowe okna oświetlające wnętrze.

Rzut poziomy za: Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005

LITERATURA

Antkowiak Z., Kościoły Wrocławia, Wrocław 1991
Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005
Strona internetowa: http://www.wroclawm.salezjanie.pl/