Venezia, chiesa di San Moisè

Kościół San Moise obecną barokową formę zyskał w XVII w. z inicjatywy Vincenzo Finiego. Prace budowlane prowadził architekt Alessandro Tremignon a dekoracje rzeźbiarskie fasady wykonał Heinrich Meyring. Kościół złożony jest z obszernej nawy i węższego prostokątnego prezbiterium z kaplicami po bokach. Nakrywają go dachy dwuspadowe. Fasada frontowa jest trójosiowa, rozczłonkowana kolumnami i pilastrami korynckimi wspierającymi wydatne gzymsy. Całość wieńczy trójkątny szczyt z takim samym naczółkiem. Fasada posiada niezwykle bogatą dekorację rzeźbiarską sprawiającą wrażenie nadmiernie przeładowanej. Na niewielkiej przestrzeni przedstawiono liczne posągi, rzeźby zwierząt i mnóstwo innych detali. Nad środkowym wejściem na postumencie ustawiony jest posąg fundatora świątyni, Vincenzo Finiego, zaś nad wejściami bocznymi przedstawieni zostali dwaj inni członkowie tego rodu. Ściany wewnątrz kościoła opięte są pilastrami, wspierającymi obiegający gzyms, między pilastrami mieszczą sie płytkie półkoliste wnęki na pomieszczenie bocznych ołtarzy. Nawa nakryta jest sklepieniem zwierciadlanym z lunetami i plafonem po środku. Prezbiterium i kaplice przy nim nakrywają sklepienia kolebkowe. Wnętrze oświetlają duże okna termowe. Wyposażenie kościoła stanowią obrazy i rzeźby z XVII i XVIII w. W ołtarzu głównym umieszczona jest rzeźbiarska grupa wykonana prze Heinricha Meyringa na tle obrazu Micheleangelo Morlaitera, przedstawiającego aniołów. Wśród obrazów warto wymienić Umycie nóg Tintoretta i Ostatnią Wieczerzę Palmy Młodszego. Z wystroju rzeźbiarskiego zwraca uwagę późnobarokowa pieta wykonana w 2. ćwierci XVII w. przez Antonio Corradiniego oraz pomnik nagrobny szkockiego finansisty Johna Law (zm. 1729). Interesujący jest też niewielki późnobarokowy prospekt organowy z instrumentem wykonanym w 1801 r. przez weneckiego organmistrza Gaetano Callido.

LITERATURA

Kamiński M., Wenecja. Sztuka i architektura, wyd. Ullmann 2005
Wsiewołożska S., Wenecja, Warszawa 1993