Venezia, chiesa di Santa Maria del Giglio

Pierwszy kościół na tym miejscu zbudowano w IX w. z fundacji weneckiej rodziny Zobenigo (Jubanico). Od ich nazwiska wzięła się też potoczna nazwa kościoła, używana dziś częściej od oficjalnej. Obecny barokowy wygląd uzyskał kościół w czasie przebudowy przeprowadzonej w 1680 r. przez Giuseppe Benoniego. Jest to świątynia złożona z nawy ujętej po bokach rzędami płytkich kaplic oraz z płytkiej apsydy. Nakrywają ją dachy dwuspadowe. Wspaniała barokowa fasada kościoła powstała około 1680 r. wg projektu Giuseppe Sardiego z fundacji rodu Barbaro, którego przedstawiciele zostali na niej przedstawieni niczym święci. Zdaniem Johna Ruskina była to bezczelna manifestacja ateizmu. Fasada rozczłonkowana jest parami kolumn i podzielona wydatnymi gzymsami z szerokimi belkowaniami. Na cokole fasady przedstawione są płaskorzeźbione plany miast i twierdz: Padwy, Zadaru, Iraklionu, Rzymu, Korfu i Splitu, poza Rzymem należących do Republiki Weneckiej. W dolnej kondygnacji w półkolistych niszach umieszczone są posągi czterech członków rodu Barbaro. W kondygnacji górnej pomiędzy personifikacjami Czci i Cnoty ustawiony jest posąg Antonio Barbaro, dowódcy floty weneckiej. Wewnątrz ściany rozczłonkowane są pilastrami i półkolumnami dźwigającymi gzyms z belkowaniem, obiegającym całe wnętrze. W jednej z kaplicy - Capella Molin, usytuowanej na prawo od nawy znajduje się jedyny w Wenecji obraz Petera Paula Rubensa, przedstawiający Matkę Bożą i św. Jana Chrzciciela. Ponadto w kościele znajduje się wiele obrazów XVII i XVIII-wiecznych malarzy weneckich.

LITERATURA

Kamiński M., Wenecja. Sztuka i architektura, wyd. Ullmann 2005
Sztuka Świata t. VI, wydawnictwo Arkady, Warszawa 1994
Wsiewołożska S., Wenecja, Warszawa 1993