Venezia, chiesa di Santa Maria dei Miracoli

Santa Maria dei Miracoli uchodzi za jeden z piękniejszych weneckich kościołów. Zbudowany został specjalnie dla łaskami słynącego wizerunku Madonny, który znajdował się w jednym z pobliskich domów. Prace budowlane w latach 1481-89 prowadził według własnego projektu Pietro Lombardo wraz z synami Tullio i Antonio. Wznieśli oni jeden z najwcześniejszych przykładów architektury renesansowej w Wenecji. Kościół składa się z prostokątnej nawy, węższego kwadratowego prezbiterium i przylegającej do niego ośmiobocznej kampanili nakrytej kopułą. Nawę nakrywa dach beczkowy, nad prezbiterium wznosi się kopuła z latarnią na wysokim tamburze. Elewacje kościoła pokryte są płytami z kolorowego marmuru, serpentynu i porfiru. Fasada frontowa podzielona jest na dwie kondygnacje. Kondygnacja dolna rozczłonkowana jest pilastrami korynckimi, w jej środkowej części mieści się portal główny, nad którym w półkolistym naczółku umieszczone jest popiersie Madonny z Dzieciątkiem. Górna kondygnacja podzielona jest półkolistymi arkadami o jońskich kapitelach, z których co druga przepruta jest oknami. Fasadę wieńczy półkolisty szczyt oddzielony wydatnym gzymsem i wypełniony jedną wielką rozetą oraz trzema mniejszymi. Boczne elewacje powtarzają podziały fasady frontowej. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe pokryte kasetonami z malowanymi postaciami proroków. Prezbiterium jest znacznie podniesione w stosunku do nawy, prowadza do niego strome schody ujęte po bokach balustradami. Na ścianie prezbiterium umieszczony jest duży krzyż wykonany z barwnych płyt porfiru. Interesująca jest też ośmioboczna ambona usytuowana przy lewej ścianie z pulpitem podtrzymywanym przez orła.

LITERATURA

Kamiński M., Wenecja. Sztuka i architektura, wyd. Ullmann 2005
Wsiewołożska S., Wenecja, Warszawa 1993