Kraków, kościół Świętej Trójcy, bonifratrów dawniej trynitarzy

Położony przy ul. Krakowskiej kościół zbudowany został dla trynitarzy w latach 1752-58 według projektu architekta Franciszka Placidiego. Jednak już w 1796 r. zmarli ostatni zakonnicy tego zgromadzenia i świątynia została przejęta przez władze austriackie. W 1812 r. zabudowania kościelno-klasztorne przekazano bonifratrom, zwanym także braćmi miłosierdzia, którzy byli obecni w Krakowie już od 1609 r. Kościół jest budowlą późnobarokową, z plastycznie ukształtowaną fasadą, której wklęsła część środkowa ujęta została skośnie ustawionymi filarami, zaś nad nią wznoszą się dwie, podobnie wygięte kondygnacje, oddzielone wydatnymi gzymsami. Kościół złożony jest z krótkiego prezbiterium i trójprzęsłowej nawy ujętej w boczne kaplice, połączone wąskimi przejściami. Ściany wewnątrz podzielone pilastrami kompozytowymi, prezbiterium nakryte sklepieniem żaglastym, zaś nawa i kaplice sklepieniami kolebkowymi na gurtach. Wnętrze kościoła zdobi polichromia iluzjonistyczna wykonana przez Józefa Piltza z Holochova na Morawach w latach 1757-58 związana z kultem Trójcy Świętej, Najświętszej Marii Panny oraz działalnością zakonu trynitarzy. Ołtarz główny i ołtarze boczne są pseudobarokowe i pochodzą z lat 30-tycch XX w. W ołtarzu głównym umieszczony został posąg Jezusa Nazareńskiego z XVIII w. W kaplicach św. Kajetana i św. Judy Tadeusza znajdują się obrazy malowane przez Tadeusza Kuntze z około 1758 r. W kościele jest też późnobarokowa ambona z XVIII w. i pochodzący z tego samego czasu chór muzyczny.

LITERATURA

Adamczewski J., Kraków od A do Z, Kraków 1992
Dobrowolski T., Sztuka Krakowa, Kraków 1978Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. IV, Miasto Kraków, cz. V, Kazimierz i Stradom. Kościoły i klasztory 2, pod red. I. Rejduch-Samkowej i  J. Samka, Warszawa 1994
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Łoziński J., Pomniki sztuce w Polsce, T. 1, Małopolska, Warszawa 1985
Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Kraków 2003