Kościół św. Barbary położony jest przy placu Mariackim, w cieniu kościoła Mariackiego. Cały plac otaczający kościół Mariacki był niegdyś cmentarzem. To właśnie zbudowana tutaj w 1. poł. XIV w. kaplica cmentarna dała początek kościołowi św. Barbary. Obecny kościół zbudowany został na przełomie XIV i XV w. Początkowo odprawiano tu nabożeństwa dla Polskich mieszczan, którzy w ówczesnym Krakowie ustępowali pozycją mieszczaństwu niemieckiemu. Dopiero od 1537 r. Polacy przejęli kościół Mariacki a kościół św. Barbary został przekazany Niemcom. Od 1583 r. kościół znajdował się w posiadaniu jezuitów, po kasacie zakonu w 1773 r. przejęli go bożogrobcy z Miechowa, jednak w 1875 r. powrócili jezuici. Z zewnątrz kościół posiada formę gotycką, wnętrze zostało natomiast przekształcone w okresie baroku. budowany jest na planie prostokąta, posiada pięcioprzęsłowy korpus z apsydą zamkniętą łukiem koszowym. Na zewnątrz opięty jest dwuuskokowymi przyporami i nakryty wysokim dwuspadowym dachem z późnobarokową wieżyczką na sygnaturkę. Do zwieńczonej trójkątnym szczytem fasady przylega od zachodu, gotycka kaplica Ogrojca, zbudowana  na przełomie XV i XVI w., która kryje kryje w sobie rzeźby wykonane pod wyraźnym wpływem Wita Stwosza. Obok znajduje się gotycki portal, prowadzący do wnętrza świątyni, zamknięty łukiem trójlistnym ściętym. Wnętrze nakrywa sklepienie krzyżowo-kolebkowe. Ściany pokryte są późnobarokową polichromią, wykonaną przez Piotra Franciszka Molitora w 1765 r., przedstawia ona pracę apostolską jezuitów. W ołtarzu głównym między barokowymi rzeźbami jezuickiego artysty Dawida Heela z 1721 r. znajduje się krucyfiks gotycki z 1. poł. XV w., zasłonięty na co dzień obrazem św. Barbary, jest on widoczny tylko w czasie Wielkiego Postu. Na szczególną uwagę zasługuje umieszczona we wnęce obok głównego ołtarza gotycka Pieta z początku XV w., przypisywana artyście zwanemu Mistrzem Pięknych Madonn. Jednak dominującymi elementami wyposażenia wnętrza są późnobarokowe ołtarze i ambona wykonane w latach 1764-67. Warto wejść również do kaplicy Matki Bożej, gdzie znajduje się łaskami słynący obraz Matki Boskiej Jurowickiej, pochodzący z kościoła w Jurowiczach nad Prypecią. W podziemiach kościoła św. Barbary pochowany został jezuita ks. Jakub Wujek (zm. 1597), autor doskonałego przekładu Biblii na język polski.

LITERATURA

Adamczewski J., Kraków od A do Z, Kraków 1992
Dobrowolski T., Sztuka Krakowa, Kraków 1978
Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. IV, Miasto Kraków , cz. II, Kościoły i klasztory Śródmieścia, 1, pod red. A. Bochnaka i  J. Samka, Warszawa 1971
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Łoziński J., Pomniki sztuce w Polsce, T. 1, Małopolska, Warszawa 1985
Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Kraków 2003